kerken

Parochies Heerlen Noord

Overwegingen — Woord van de pastoor

In paradisum

Ons katholieke geloof kent een heel rijke uitvaartliturgie. Bij een kerkelijk afscheid is er plaats voor verdriet en vertrouwen; herinnering, geloof en hoop, en zo wordt heel ons gemoed aangesproken. Het stemt altijd dankbaar om, ondanks het verdriet van het gemis, de overledene deze rijkdom van een kerkelijke uitvaart mee te geven. Zo begeleiden we onze overledenen op hun laatste reis. 

Bij het verlaten van de kerk zingt ons koor, als de familie dat wil in paradisum deducant te angeli - engelen geleiden u naar het paradijs. Daarvóór hebben we dan voor onze dierbare gebeden, gezongen, herinneringen opgehaald in gesproken woorden en gebeden. Familieleden steken de kaarsen rondom hun dierbare aan, spreken soms een persoonlijke tekst en laten wel eens eigen muziek afspelen. 

Bij het weggroeien van het christelijk geloof, is zo'n kerkelijke uitvaart niet vanzelfsprekend. Mensen die gelovig zijn, doen er goed aan, hun wensen aan hun kinderen en kleinkinderen bekend te maken. Hoe persoonlijk een afscheid ook is, bij een kerkelijke uitvaart wordt de overledene mee gedragen door het geloof van 2000 jaar. Als pastoor probeer ik altijd het leven van de dierbare in het licht van Jezus' kruis en verrijzenis te plaatsen. Daar klinkt de hoop in door van het eeuwig leven. Aan het kruis heeft Jezus zelfs de 'goede moordenaar' beloofd: heden nog, zult gij met Mij zijn in het paradijs! 

De komende maand staan we stil bij onze overledenen, speciaal met Allerheiligen en Allerzielen. In Heerlen-Noord zegenen we de graven op de algemene begraafplaats rond 16u, aansluitend aan een requiemmis die middag. Ik voeg hieronder de tekst die de kerkvader Augustinus ons heeft nagelaten. Hij kan zo over de dood spreken omdat hij het verrijzenisgeloof in zich draagt. Dit was hem nog ingescherpt door zijn moeder Monica. Vlak vóór haar overlijden zei ze tegen beide zonen Augustinus en Navigius, die zo bedroefd en verschrikt bij haar stonden omdat ze niet thuis kon sterven: begraaf dit lichaam maar waar je wil, als je me maar gedenkt aan het altaar van de Heer. Door haar gebed en haar geloof had moeder Monica de kracht van de  H. Mis ontdekt. En vanuit eenzelfde inspiratie kan haar zoon Augustinus schrijven:   

Aan de overkant.

De dood is niets. Ik ben slechts aan de overkant. Ik ben mezelf. Jij bent jezelf. Wat we voor elkaar waren, zijn we nog altijd. Noem me zoals je me steeds genoemd hebt.

Spreek tegen me zoals weleer, op dezelfde toon, niet plechtig, niet triest. Lach om wat ons samen heeft doen lachen. Denk aan mij, bid met mij. Spreek mijn naam uit thuis, zonder hem te benadrukken, zonder zweem van droefheid. De draad is niet gebroken. 

Waarom zou ik uit jouw gedachten zijn? Omdat ik uit je gezichtsveld ben? Nee, ik ben niet ver, juist aan de andere kant van de weg. Je ziet alles gaat goed ... Je zult mijn hart opnieuw ontdekken; je zal de zuiverste tederheid terugvinden. Dus dor je tranen en ween niet, als je van me houdt.

(Augustinus, bisschop van Hippo, 354-430)

 

 

Jaargang: 5
nummer: 8
Auteur: Wim Miltenburg fso

foto algemeen

Overwegingen 2018

In paradisum

Loverboys tegenover St.-Cornelius

Verrassend Gedachtenisprentje

Water in Rome

Fotospeurtocht

Maria in de meimaand

Is de paashaas katholiek?

Het Colosseum rood gekleurd

Prioriteiten stellen

Overwegingen archief